DANSEN IN CHINA.

 

Op vakantie in China.

Een niet alledaags vakantieland, dat geef ik toe.
Het is dan ook zeer indrukwekkend. En om naar China te mogen moet je eerst je paspoort inleveren bij de Chinese ambassade in Den Haag.

Daar moet de pas eerst 3 weken 'ingevroren liggen', zoals dat heet.

Ik denk dat onze doopceel gelicht werd in die tijd, maar we kregen op tijd de passen terug.

Het was een lange zit in het vliegtuig; 10 uur duurde de heenreis en de terugreis 11 uur.

Dat kwam door de tegenwind.

Wát hebben we veel gezien!. De Chinese Muur, het Plein van de Hemelse Vrede, de Verborgen Stad,  de tempel van Confusius enz. enz.

Teveel om op te noemen.

We hadden een mooi modern hotel in Beijing ( Peking), op loopafstand van het Plein van de Hemelse vrede.

En deden aan vele excursies mee, maar gingen op eigen gelegenheid ook de stad verkennen.

Bijvoorbeeld met de metro, dat was op zich al een hele belevenis.

En we gingen Oud-Peking in; daar leven de mensen nog op dezelfde manier als zo'n 500 jaar geleden. Maar met een verschil de loshangende electriciteits-draden. ( Intussen zijn veel van die oude wijken afgeproken in verband met de Olympische Spelen, jammer genoeg).

We aten meestal in kleine restaurantjes, waar alleen Chinezen kwamen.

Goedkoop en lekker!

De taal was geen hindernis; je wees gewoon wat aan bij de andere gasten en meestal was dat lekker.

's Avonds wandelden we wat door de achteraf steegjes, om een beeld te krijgen van de oorspronkelijke bewoners.

Oude huisjes met in elke straat of steeg, openbare toiletten en wasgelegenheden, deze hebben ze niet in huis.

De toiletdeuren ontbraken, zodat de mensen gezellig tegenover elkaar zaten te kletsen.

Wij maakten liever geen gebruik van zo'n toilet.

Op een avond. tijdens zo'n wandeling, kwamen we in een steegje met een klein pleintje.

Daar waren acht vrouwen aan het dansen. Ze lachten en zongen erbij en luisterden naar een oude platenspeler uit het jaar nul.

Terwijl wij stonden te kijken, vroeg een vrouw mij of ik mee wilde dansen? Ja, waarom niet.

Ik was de enigste vrouw in ons kleine gezelschap! Maar zij dansten zo chaotisch en zonder enig verband dat ik ze wel graag een dans wilde leren, maar welke?

Het muziek dat uit het versleten plaatje kwam had wel wat weg van en Veleta.

Dat leek mij ook het meest geschikt en niet zo moeilijk uit te leggen.

Na een klein kwartiertje hadden ze deze dans en het ritme onder de knie.

Enkele dagen later kwamen wij, per toeval weer op het pleintje en we zagen dat de vrouwen nog druk aan het oefenen waren.

Ik moest nog even komen kijken of ze het goed deden.

Ja, ze hadden het goed onthouden.

Dus als u in Beijing, mensen de Veleta ziet dansen, denk dan wel aan, dat ze dat geleerd hebben van uw;

 

Kousenstoppend Huissloofje.

LONDEN.

 

 Nu het weer vakantietijd is, doet het  mij denken aan een dagje Londen met onze Engelse vrienden.

Na een tochtje over de Theems en het bekijken van mooie en lelijke gebouwen, brachten wij een bezoek aan de 'Tower'.

Prachtige grote oude gebouwen met de respectievelijke kerkers.

Grote zwarte kraaien, die schijnbaar al door de eeuwen heen tot het decor van de Tower behoorden, zaten en vlogen overal.

Ook konden wij de kroonjuwelen bezichtigen, welke onder in een daartoe speciaal ingerichte kerker waren tentoongesteld

Je moest eerst een lange donkere kerkertrap af en dan kwam je in een ronde gevangenis.

Het was er nogal druk en alles ging stapvoets.

Er stonden aan weerszijden van de ingang wachten in vol ornaat.

Je weet wel met zo'n  hoge berenmuts, waarvan het riempje tussen lip en kin stevig vast zit.

Als je niet beter wist zou je denken dat het wassen beelden waren, zo stil stonden ze.

Toen ik eindelijk voor zo'n wacht stond en daar nog even moest wachten, vroeg ik hem of ik zo dadelijk iets uit zou mogen zoeken om mee te nemen naar Holland, als souvenir.

De man vertrok geen spier en bleef recht voor zich uitkijken.

En aan het gezicht van onze vriend, en gastheer in Engeland, te zien, had ik door die vraag, toch wel zo'n soort heiligschennis gedaan.

Ik voelde mij dan ook enigszins opgeladen en liep maar vlug door, met een rode kleur ( weer vergeten tot tien te tellen).

Heel langzaam liepen we rond de vitrines en mochten aldus al dat moois bekijken.

Stilstaan mocht niet, je moest altijd maar door blijven lopen.

Ze waren daar zeker bang dat we iets meenamen, maar dat was niet zo gemakkelijk, alles lag achter dubbel beveiligd glas.

Toen wij weer langzaam terug liepen en ik weer langs de wacht kwam en daar vlug voorbij wilde gaan, zei deze wacht, zonder een spier van zijn gezicht te verroeren; 'of ik iets gevonden had?'

Ik antwoordde dat mijn voorkeur toch wel uitging naar die mooiw zwarte diamant uit Afrika.

En zo zie je dat wachten ook maar gewone mensen zijn, die daar nu over mee kan praten is uw;

 

Kousenstoppend  huissloofje.

 

 

MIJN TASJE.

Er wordt mij wel eens verweten dat ik mijn vrij reizen gebruik voor winkelen. “Ga eens meer cultuur  opsnuiven.” Wordt  mij aanbevolen.
De meeste tijd zit ik met mijn reisgenoten op een terrasje, lekker te drinken of te eten.
En als het  op dat moment van toepassing is, te roddelen.
Maar meestal leggen we ons een verplichting op.
Zoals bijvoorbeeld een bepaalde kleur nagellak of iets van gelijke strekking.
Ik geef toe, daar zit soms heel wat tijd in.
Vooral omdat  we wel eens  worden afgeleid door op dat moment belangrijkere dingen.
Zo ook enkele weken geleden.
We hadden nog enkele strippen over op onze voordeelstrippenkaart voor Brabant.
Dus op naar Eindhoven.
Met de bus duurt het iets langer dan met de trein, maar voor 30 cent naar Eindhoven daar moet je wat voor over hebben.
Je komt over dorpen waar je nog nooit geweest bent en eerlijk gezegd ook niet eens wist dat ze bestonden.
Maar het was echt de moeite waard. Hoe kleiner de plaatsen, hoe mooier en groter de huizen. En tuinen! Het lijken wel parken! Ik vind het heel mooi om te zien, maar als ik dan al die ramen zie en het werk in en om het huis, dan denk ik: “Geef mijn portie maar aan  Fikkie! ‘
Deze keer was mijn opdracht; een mooi, niet te groot en niet te klein, niet te duur maar ook niet zo goedkoop, rood tasje.
En echt rood, niet die kleur die er een beetje op lijkt, nee echt rood.
We waren al in enkele  winkels geweest, echter zonder resultaat.
Ik had bijna de moed opgegeven, tot we op weg naar het station zomaar een klein tassenwinkeltje zagen. Normaal zouden we die voorbij zijn gelopen, maar nu was dit onze laatste kans.
En ja, wie schetst onze verbazing, daar aan de muur schuin boven een geel tasje, zag ik ‘mijn’ rood tasje hangen.
Precies wat ik bedoelde  en voor de prijs die ik daarvoor over had. En de kleur stond mij ook aan.
Zo blij als een klein kind ging ik weer naar huis.
De dag daarop flaneerde ik heel trots met mijn tasje door de stad.
En wie zag ik daarginds op een terras zitten? De man die mij verweet dat wij vrouwen wel weinig doen met onze vrije dagen.
Om nog eens extra nadruk te leggen op het feit dat hij eigenlijk wel gelijk had liep ik naar hem toe, maar omdat hij met de rug naar mij toe zat, moest ik een flinke draai  maken, om toch nog enigszins elegant en met een zwaai mijn tasje te laten zien. Dat ging me wel vlot af en ik zei: “Hoe vind je mijn tasje? ‘
Maar te laat zag  ik dat ik de verkeerde voor had, ik kende die man helemaal niet.
En hij schijnbaar  mij ook niet.  Wat er door zijn hoofd ging weet ik niet, dat kan niet veel soeps geweest zijn, En misschien zit hij in de verpleging en wist hij hoe  met zo’n soort  mensen om te gaan zoals ik en zei hij:”Mooi tasje mevrouw ! “
Normaal weet ik wel wat ik moet zeggen, maar hier wist ik echt geen raad mee.
Wat ik mompelde met een rood hoofd  weet ik niet meer, maar binnen vijf minuten was ik thuis.
En die voorlopig niet meer de stad in durft met het rode tasje, is uw

Kousenstoppend huissloofje.